Artık fark etmiyor

Artık fark etmiyor

artık fark etmiyor

neresinden başlayacağım bir cümlenin 

özne, yüklem, zarf, zamir aynı.

aynı anlama geliyor tüm sıfatlar ve edatlar

artık fark etmiyor.

yazmak da bir suskun kalmak da.

yazdıklarımı gecenin bir yarısı

koynumda yakmak da bir.

okumak da bir, öylece yaşamak da

hem-

aynı şeyi yazmış gelmiş geçmiş tüm yazarlar

alıp aynı yere bırakıyor beni tüm öyküler ve romanlar.

müziğin ruhuma dokunduğu yerde

sesi açmak da bir, bırakmak da kendimi, 

sessizliğin sonsuz boşluğuna.

hem-

aynı notayı çalar durur tüm şarkılar,

dünyanın dönerken çıkardığı ses ne ise 

o sesle ağlar tüm çocuklar.

*

artık fark etmiyor,

sana bakmak ile sona bakmak.

aynaya bakmak ile göğe bakmak.

hep aynı ben, hep aynı. 

ah tanrı’m!

sen ile ben aynı.

ve

nasıl oluyor da bu kadar ayrı

ve bu kadar biriz? 

önemi yok nasıl

artık fark etmiyor

anlamlandırmak da bir , anlam aramak da.

*

artık fark etmiyor

yolda olmak da bir, bir yere varmak da

yürümek de bir koşmak da

ve hatta durmak da bir.

sahip olmak da bir, olmamak da

orda olmak da bir burda olmak da

sarhoş olmak da bir ayık olmak da

hatta-

olmak da bir olmamak da.

ayşe olmak da bir ali olmak da

zengin olmak da bir fakir olmak da.

gidermeye çalışırken  tüm arızalarımı

bedenimi kor ateşe atmak da bir.

unutuyorum kaldırdığım cenazelerimin yasını.

hatırlamak fark etmiyor

unutmak da bir.

*

ölmek o kadar da korkunç değil 

yaşamak da bir.

*

ferimah


Notlarım