görüntülerin şiiri

görüntülerin şiiri

bence bütün nesnelerin, görüntülerin, bir dili var.

nesnelerin biraraya geliş şekilleri cümleleri oluşturuyor mesela.

bazı nesneler başlı başına bir kelime. bir bağlaç ya da. . bazı görüntüler ise bir şiir.

*

bu yüzden megapikseline doyamadıgımız fotoğraf makineleri ve zoraki verilmiş "bak ne kadar da mutluyum" pozları yavan geliyor artık.

yalan yok hoşuma gidiyor hala bir fotoğrafta tek net alan olup flu olması etrafımın.

bana kalırsa ben ondan da bir mana çıkarırım da :)

ama ışık mucizevi bir olay ya hani.o ışığın yansıdığı yerde nesneler ile birlikte oluştukları o cümle, okunursa şayet, içimizde yansıyan harfleri ile, benim için tadından yenmiyor. Kitap okumak gibi bir şey gibi geliyor bana, ya da guzel bir film izlemek gibi..

*

şimdi eğitim için geldiğim bir okulun, normalde cıvıl cıvıl olan koridorunun boşluğunda,acil durum çıkışının önündeki,sıradan sandalye ve içeri süzülen ışığın bende birlikte oluşturduğu cümleyi okuyorum sizlere:


yalnızız işte. 

hayat bir koridorsa , yürüdüğümüz, bir gün cıvıl cıvıl , bir gün sessiz sedasız, çıkacak tüm kapılar kendimize.

vuracak tüm ışıklar kendimize,

soluklanacak tüm duraklar yine kendimizde.


hadi, biraz oturup, kendimizle başbaşa,bir soluklanalım !


ferimah.


Notlarım